My Story for Today!-May 08, 2008 (" Ang Ale sa Bus")

In the past few days, there are lots of concerns and issues that bothers me.  I just hope that I’ll deal with them rightfully with sound judgement and clear mind. To share it with you some of these concerns are the following:

1. Before my high school graduation, muntik na akong pumasok ng Seminaryo.  I remember that I even went to the Obates of St. Joseph (OSJ) Seminary here in Binan.  Last Saturday during the Eucharistic Vigil I attended here in Binan also, pumasok sa isip ko ulit ang intensyon ko noon na mag pari at pumasok ng Seminaryo.  I don’t know why it came up to my mind again. If you’ll ask me at this point in time If I still have the intentions of entering the Seminary again, I would say that I’m praying for it.  If that’s part of His plan, i’ll abide with it! Yes I’ll abide with it. . . .Almost every day, pag nag aattend ako ng Mass nararamdaman ko yung urge to do a more serious things in life, something that could somehow affect the lives of other people, ofcourse the positive side of them. . .For all these thoughts, I decided to pray for it more. . .so that I will be able to understand what the Lord really want me to do. . .
2. Syempre, di naman ako perfect malimit pa din na madapa, but I would say that I have much more confidence and strength now para tumayo agad at bumalik sa Kanya. . .not unlike before na medyo nag aalinlangan pa o patumpik tumpik pa muna bago humingi na tawad. . .Mas higit pala ang kabutihan, kagandahang loob at pagmamahal ng Diyos kaysa sa hiya at takot natin sa kanya during the times that we go astray. . .Sa panahon na nakadapa tayo, I realized and personally experienced na naiisip ko pa lang na tumayo sa pagkakadapa inaabot na agad ng Diyos ang kamay nya para tulungan tayo tumayo at bumalik sa Kanya.
3. Everyday ako sumasakay ng Bus papasok ng opisina sa Makati, kaninang umaga, isang matandang Babae ang tumabi sa akin at pinaupo ko sa may bintana.  Halata na hindi madalas mag byahe ang matanda dahil sa mga kinikilos nya during the trip, isa ata sa mga natutunan ko in the past few years na pag byahe araw-araw ang mapag-aralan ang mga manerisms ng mga byahero na naging dahilan para masabi kong baguhan o sanay na magbyahe ang isang tao.  Going back to my story,  nang umandar na ang Bus, hinawi ng Ale ang kurtina para sguro makita nya ang mga tanawin paluwas, consequently, sumambulat sa mukha ko ang sinag ng buntalang araw! Oo, ramdam na ramdam ko ang init ng araw sa mukha ko at ang init na dulot nito. . .Initial reaction? Gusto ko tirisin yung Ale na katabi ko dahil for sure pagdating ko ng Makati, rosy cheeks na ako o baka sunog pa! Maya maya, I heard a voice telling me na imbes na mainis at magalit sa Ale, magdasal na lang ako para sa Ale, Huh? Yes to pray for that Old woman! I knew it was really God’s grace then that calls me to pray instead of complaining and entertain that ill feelings against that old woman. . .What is that prayer? Here it goes: " Lord, ibigay mo po nawa sa akin ang grasya at biyaya na kumilimlim ang langit at magtago ang araw sa mga ulap para maging komportable ang Aleng katabi ko sa aming pag-byahe,  di pa ako natatapos magdasal nagtago na nga ang buntalang araw! Hanggang makababa ako ng Dela Rosa sa Makati kulimlim pa din ang kapaligiran!" For all of you who might encounter the same situation as mine, few tips, aside sa mga barya at eksaktong pambayad sa bus o jeep, make sure you also bring patience, humlity and most of all that genuine love for others. . .Isa din sa mga natutunan ko in the past, hindi mo magagawang mag pasensya at magpakumbaba kung hindi mo lalagyan ng pagmamahal sa kapwa bilang pinaka dahilan kung bakit mo pinili na magpakita ng kapakumbabaan at pagpapasensya. . .